Maar ik bleef verder proberen… Acupunctuur, homeopathie en uiteindelijk toch IVF en ICSI. Het lukte 1 keer – maar dat kindje verloor ik na 7 weken weer…

En dan kwam het wonder des levens… Ze was er gewoon opeens. Zonder dat ik ook maar iets “probeerde”. Onmiddellijk na de miskraam. Ik dacht nog even dat mijn lichaam in de war was van alle hormonen, maar de dokter bevestigde wat we hoopten op 7 weken: onverwacht zwanger!!

Vandaag is de uitgerekende bevallingsdag. Niet dat ons meisje ook maar de indruk geeft dat ze vandaag ook de wereld wil aanschouwen… Maar die paar dagen kunnen er nu ook nog wel bij.

Ik ben vol ongeduld maar ik wacht op je, lieve schat – tot jij er klaar voor bent!

Een PS voor alle vrouwen die nog steeds wachten:

Geef niet op; blijf geloven! Dit zijn een paar dingen waar ik van denk:”Na, daar kan het aan gelegen hebben.” – Wetenschappelijk bewijs heb ik niet voor je, enkel hoop… Baat het niet, dan schaadt het niet!!!!

- Een maansteen: Zowel in de maand dat ik zwanger werd van ICSI en een kindje verloor als de maand waarin ik onverwacht zwanger werd, droeg ik onafgebroken een maansteen.

- Magnesium & Calcium: Volgens mijn arts niet wetenschappelijk bewezen, maar ik ben OVERTUIGD dat dit werkt – in de 2 maanden dat het eindelijk lukte, heb ik op aanraden van mijn vriend magnesium genomen. Niet die magnesium-bruistabletten die je in de supermarkt vinden kan, maar een verhoogde dosis bij de apotheek. Magnesium ontspant de spieren, dus ook de baarmoederspier  wat volgens sommige boeken een inplanting vergemakkelijkt!

- De bronnen van Sirmione: En voor zij die werkelijk een beetje bijgelovig zijn – net als ik – en alles willen uitproberen; wij gingen op vakantie naar de bronnen van Sirmione aan het Gardameer. Onwetend dat deze heilkrachtige bronnen al eerder voor zwangerschappen zorgden bij mensen van wie men nooit verwacht had zwanger te worden. Of dit “heilkrachtige” water wat uitmaakte of niet; ik weet het niet. Een leuke vakantie hou je er in elk geval aan over – en wie weet…

Dinah Rodrigues, de Braziliaanse yogaspecialiste die aan de wieg stond van deze reeks yoga-en ademhalingsoefeningen voor vrouwen met een verminderde vruchtbaarheid, heeft ondertussen al heel wat meisjes uit haar lessen zwanger zien worden terwijl jarenlange medische behandelingen niet geholpen hebben. In een gesprek met het maandblad Goed Gevoel vertelt ze hoe gynaecologen haar niet wilde geloven, tot ze de hormonen van vrouwen voor en na een yogareeks met elkaar vergeleken. “Let wel,” voegt Dinah er aan toe, “je moet de oefeningen minstens drie keer per week herhalen. Stop je met je reeks, dan is het resultaat ook snel weer weg.”

Wil jij zelf wat doen aan je verminderde vruchtbaarheid? Schrijf je dan in voor het eerste hormoonyoga-weekend in Vlaanderen. Twee dagen lang leer je er de yoga-en ademhalingsoefeningen van Dinah Rodrigues, je praat er met voedingsspecialisten over het vruchtbaarheidsdieet en je leert nieuwe vriendinnen kennen die net als jij zich zelf willen inzetten om aan hun vruchtbaarheid te werken.

Datum: 26-27 september 2009
Plaats: Design Hotel Carbon, Genk
Prijs: 275 euro (Inbegrepen: intensieve cursus hormoonyoga met Sylvia Mullaert-Bonn, gesprek met een voedingsspecialist, lunch-diner-lunch)

Inschrijven kan binnen enkele dagen via deze blog. We hebben een beperkt aantal plaatsen. Als jij niet kan wachten om een plaatsje te reserveren, kan je alvast een e-mail sturen aan Annchen.Wij zetten jouw naam onmiddellijk op de lijst!

Predictor geeft aan elke deelneemster een ovulatietest cadeau, om zo jouw vruchtbare dagen nog beter te berekenen!

Enkeloefening

Zet je gemakkelijk neer op een kussen met een rechte rug. Je voetzolen zit je tegen elkaar, terwijl je je linker-en rechterknie langzaam naar de grond toeduwt. Voel je je bekken openen? Forceer niets! Je kan beter elke dag deze oefening rustig herhalen, dan je lichaam te forceren. Niet vergeten diep in en uit te ademenen.

Ben je je oefeningen vergeten en lig je al in bed? Blijf op je rug liggen, trek je linker-en rechterknie op (maar hou ze tegen de matras gedrukt) en leg je voetzolen tegen elkaar. Adem diep in en uit en stel je voor dat je je buikholte openzet en opwarmt. Voel je het verschil?

Heb jij je nog niet ingeschreven voor de cursus hormoonyoga in Hotel Carbon in Genk? Doe dat dan zeker nu! We kunnen jou alvast verklappen dat Predictor een leuk geschenk aan al de deelneemsters weggeeft! Details vind je op Annchen’s blog! Vraag de uitgebreide brochure en je inschrijfformulier op hormoonyoga@gmail.com

Mijn vriendinnen hebben allemaal kindjes. Op de een of andere manier heeft de ooievaar mij steeds overgeslagen. Tja, ik was dan ook niet veel thuis de laatste jaren…

Als we zo zitten brunchen, gaat het natuurlijk over de kindjes. Het stoort me ook niet. Ik heb het  altijd goed kunnen verdragen om met mijn vriendinnen over hun kleintjes te praten. Zolang er maar over gepraat wordt…

Het is dat eerder ‘niet-weten-wat-ik-tegen-je-kan-zeggen-en-wat-niet’ waar ik niet tegen kan. Ik ben verdomme een vrouw van 35. Ik zal het echt wel zeggen als het me niet aanstaat.

Na de kindjes gaat het over mij. En het niet-kindjes-probleem. Dus vertelt vriendin 1 me dat zij met haar benen omhoog gaat liggen na het vrijen. En dat het veel sneller lukte dan wat haar man gehoopt had. Vriendin 2 biecht meteen op dat volgens haar man – een dokter notabene – de vruchtbare periode van de laatste dag na de menstruatie tot de eerste dag van de menstruatie duurt. En ook die truc blijkt snel te werken…

Vriendin 3 fluistert. Ze kijkt even om haar heen of niemand het hoort.

‘Ik had een seksplan‘, zegt ze dan.

‘Een seksplan?’

‘Ja. Op het Internet had ik gevonden hoeveel uur er tussen elke vrijpartij hoorde te zitten. Dat heb ik uitgewerkt in een plan. Een keer s’ morgens. Een keer s’avonds.’

‘En?‘

‘We werden zwanger.’

Ik wil oooook een seksplan!

Soms hoor je een deuntje. Of zie je een beeld. En al die onvervulde dromen raken je harder dan ooit. Maar tegelijkertijd voel je vanbinnen, heel diep vanbinnen, de hoop. 
Dat was precies wat ik voelde wanneer ik dit liedje hoorde. Babysokjes die voorbijwandelen… Moooi!!

Een tijdje geleden vertelde MJ in een reactie dat ze een superboek had gelezen. Ik heb haar gevraagd even neer te schrijven waarom ze Eisprong zo’n goed boek vindt voor iedereen die wacht. En hier is het resultaat;

Gastblogger van de maand: MJ

Judith is een moderne vrouw met leuke vrienden, reizen, spannend werk en de juiste man.. Nu alleen het kind nog.

Judith’s verhaal begint met hoe ze haar vriend, later man, Paul ontmoet. Het zit goed tussen hen en een kind zou in hun leven, doorspekt met verre reizen, vele vrienden en een leuke baan, niet misstaan. Hoewel ze ervoor er nooit zo echt had bij stil gestaan, komt de kinderwens de kop opsteken. Net als zovelen beginnen ze vol goede moed maar, ook zoals bij zovelen, wordt de droom een nachtmerrie.

Zilver Pockets Eisprong
Judith Uyterlinde

Het boek maakte erg indruk op mij omdat ik nog geen ander boek hierover las die het scala aan emoties zo (h)eerlijk herkenbaar beschrijft. Iedereen die al lang wacht, zal zichzelf wel in minstens één situatie herkennen. Gelukkig wordt het nooit echt een tearjerker waar alleen maar over de kinderwens gejammerd wordt. We krijgen ook vele grappige anekdotes te lezen over hoe haar relatie erdoor evolueert met zowel haar man als haar vriendinnen.

Waarom krijg je uberhaupt een kinderwens als het toch niet mag lukken? Waarom gaat het zo’n rol gaat spelen in ons leven dat het je humeur vergalt en je karakter, hopelijk tijdelijk, verandert? Ik kan me volledig vinden in haar idee van “Is dit dan wat ik wil? Ik ben toch geen chagerijn? Er was toch een tijd voor dit alles dat ik gewoon gelukkig was?” Judith en Paul gaan ervoor tot haar hele lijf en leden eronder gaat lijden en ze hun conclusie moeten trekken. Doorgaan ten koste van alles, verzuren of eindelijk gewoon terug ‘leven’.

In drie vlotte uurtjes las ik hoe lotgenote Judith haar weg vond in het moeras van de kinderwens, de ‘goedbedoelde’ adviezen, de bollende buiken rondom haar, de medische mallemolen en gewoon het leven. Het is geen zeurboek, en hoewel het sappig geschreven is, is het is ook geen feel good boek. Daarvoor is het onderwerp te beladen voor iedereen die ermee te maken heeft.
Het doet vooral goed te merken dat de emoties die we voelen normaal zijn en je zeker niet alleen bent.

Er is veel verborgen verdriet. Wat voor de ene een vanzelfsprekendheid is, is voor de ander onmogelijkheid. En voor velen van ons zelfs onmogelijk om over te praten. Die vanzelfsprekendheid was voor verschillende uitgevers een reden haar boek niet uit te geven. Er zou geen markt voor zijn.

Het boek telt 160 pagina’s en is van de hand van Judith Uyterlinde. Uitgegeven door Mets & Schilt, Amsterdam & Manteau, Antwerpen
ISBN : 90 5330 304 9
Richtprijs: 16,00 €
Meer info: http://www.eisprong.org/info.shtm

Thanks, MJ! Mij heb je alleszins overtuigd! Ik ga het boek halen!

Finse wetenschappers ontdekten dat 1 vers eitje het verschil kan maken voor een geslaagde embryotransfer bij IVF. Ook geselecteerde eicellen die een tijd ingevroren waren, zouden niet minder slaagkansen geven dan het gebruik van meerdere eicellen. Je verwacht het niet meteen, maar het inplanten van 1 bevruchte eicel per IVF-poging zou wel eens een serieuze besparing kunnen betekenen op het budget, schrijven ze. Al is het maar omdat je je kansen verhoogt met 1 eitje. Nu, dat budget is eigenlijk het laatste waar ik aan dacht …

In de studie lijkt het zelfs alsof het gebruik van 1 eicel bij de terugzetting je slaagkansen zou kunnen verhogen, al willen de wetenschappers in hun uitspraken niet zover gaan. Ongeveer 38% van de vrouwen in hun studie die kozen voor 1 eitje dat werd teruggeplaatst, hadden succes. 33% van de vrouwen die kozen voor 2 eitjes werden zwanger.

Volgens de wetenschappers is de manier waarop de eicellen werden ingevroren ook van belang. Zo mogen de eicellen niet samen worden bewaard, maar hebben ze meer overlevingskansen als ze apart worden ingevroren.

Als 1 eitje alles is wat we nodig hebben, wil ik graag naar IVF overstappen. En misschien doe ik dat ook wel. Want voor heel even wil ik alle vruchtbaarheidsdieten van de wereld de deur uitgooien. Tot na Pasen. En die twee eitjes…

Ik stap naar buiten en voel me helemaal warm. Ik ben zo overtuigd dat het nu allemaal zal lukken. Voel me zo goed met de behandeling waar ik voor gekozen heb.

Maar twee dagen later is het al zo ver. Ook dit keer ben ik weer wat over-enthousiast geweest. Opnieuw te opgewekt gehoopt dat het me misschien toch zou lukken… M’n regels breken door en ik ben doodziek.

Die nacht breekt het me zwaar op. Ik lig uren wakker. Piekeren waarom het maar niet lukt. Ik zie de reis van m’n eitjes voor me – elke maand weer. Ik zie hoe ze zachtjes naar beneden glijden. Spermacellen negeren. Om uiteindelijk niet-bevrucht te verdrogen in mijn baarmoeder.

Wat nog veel erger is; ik zie mezelf ouder worden. Niet zo lang meer en ik ben weer een jaar ouder. Weer een jaar proberen. Twaalf eitjes. Weg. En ze komen niet meer terug. Nooit meer.

Ik pieker een hele nacht. En een volgende nacht. Over het aantal eitjes dat nog over is. Over de eitjes die maar niet willen. Over een koude baarmoeder die geen nestje wil zijn.

Hoe lang nog? Hoe lang?

‘Weet ik.’, antwoord hij. ‘Ik probeer je levensader open te zetten. Dat wil zeggen dat alles wat vast zat in je lichaam nu naar buiten moet.’

Migraine. Buikpijn. Acné. Mag het wat minder zijn?

Mijn moeder vertelde me dat zij ook altijd erg ziek was van haar regels. Tot ze mij kreeg. En ergens las ik dat vrouwen die kinderloos blijven meer kans hebben op kanker. Vreemd toch, hoe we jaren moeten vechten tegen iets wat we niet willen: onvruchtbaarheid. Om dan ook nog eens opgezadeld te worden met allerhande stomme klachten die erbij horen ‘als je geen kinderen hebt’. Alsof het voor ons niet genoeg geweest is.

Hoe dan ook, ik laat de acupuncturist mijn levensader openen. Ik laat alle migraines en buikpijnen van de wereld maar even op me toekomen. Ik hoop dat het het waard is.

Deens onderzoek spreekt dit nu tegen. De Denen controleerden de gegevens van meer dan 50,000 vrouwen met een verminderde vruchtbaarheid en vonden  156 vrouwen met eierstokkanker. Uit een vergelijking bleek dat dit aantal niet hoger lag dan bij de rest van de bevolking, zelfs niet als men meer dan tien hormoonbehandelingen had ondergaan.

Toch maken ze meteen de opmerking dat de onderzochte vrouwen de leeftijd nog niet bereikt hadden waarop de meeste vrouwen eierstokkanker ontwikkelden. Wordt vervolgd…