Ik vind het niet gemakkelijk om erover te praten. Nog steeds niet. Maar het wordt wel tijd om het te doen.
Dertig-en-nog-heel-wat. En de klok tikt.
Vijf jaar wacht ik nu. Vijf jaar geleden droomde ik voor het eerst van een eigen kindje. En begon het tellen. Acht-en-twintig dagen lang. Maand na maand.
Vruchtbaarheidscontroles in een fertiliteitscentrum. Beter even testen, zei de gynaecoloog. En voor ik het wist, gaf ik toe aan hormonenkuren en een vruchtbaarheids-behandeling. Ook al bleef het onduidelijk wat er fout was.
Er kwam geen goed nieuws. Maar er kwam wel elke maand een nieuw doosje. Met de foto van een baby aan de buitenkant. En een nieuwe hormonenbehandeling in de doos. Alsof het de enige oplossing was.
En toen hield ik op met praten. Geen vriendinnen bij wie ik wilde uithuilen. Hoe gaat dat met een kindje op hun schoot? Hoe kan iemand je begrijpen als zij in hun armen houden wat jij zo graag wil?
Tot ik ook ophield met hem te praten. En we uit elkaar gingen. Slechts een van de zovelen voor wie het wachten de relatie stuk maakte.
De tijd tikt nog steeds. Maar de tijd heeft me ook wat nieuws geleerd.
Want er zijn meer mensen zoals ik. Wereldwijd.
Vrouwen die wachten op een baby.
En niet overal in de wereld geven ze een doosje in je handen, met de foto van een baby. Er zijn andere wegen…
Ik heb opnieuw een hele goede reden om te dromen. En ik praat weer.
Met hele verschillende mensen. Met de man van wie ik hou. Met een vriendin die kinderen heeft. Met een adoptiemoeder, een yogi en een accupuncturiste. Met een eicelacceptor. En een eiceldonor.
En ik leerde van hen dat er heel wat dingen zijn die we zelf kunnen doen.
Kleine dingen, die het wachten draaglijker maken.
Laat je het me weten als die kleine tips voor jou geholpen hebben?
En geef me er af en toe ook eentje. Zo’n tip.
Ik kan het nog steeds gebruiken…
Liefs,
Annchen
Annchen meid, wat kun jij mooi schrijven! Kippenvel terwijl ik het las. Ook omdat het natuurlijk recht uit je hart komt en puurder dan puur is. Ben zelf ook errug van de schrijverij maar ik haal het niet bij jou. Echt niet. Ik duim terug voor jou. Leuk dat je m’n blog gelinkt hebt. Over onze eerste IVF-sessies heb ik ook een website bijgehouden: http://www.kombrink.krijgteenbaby.nl Misschien vind je het wat om er eens te lezen. Ik herken veel in jouw verhaal. Jij misschien ook in dat van ons. Blijf erin geloven meid, dan kun je nooit zeggen dat je er niet alles aan gedaan hebt. Liefs, Liesbeth.
Hey Annchen,
Ik zal hier graag komen lezen over je wedervaren… Tips heb ik (voorlopig) niet, behalve dan focussen op andere zaken ook naast het babygebeuren (ik zeg bewust NAAST want het uit je hoofd zetten is toch onmogelijk)
Groetjes,
Mom 2 be
Liefste Annchen,
Graag kom ik hier meelezen over jouw ervaring met (in)fertiliteit. Je kan super schrijven meid en daarom een nominatie op mijn blog. Ga maar eens kijken.
hey annchen,
ik herken zo veel van wat je schrijft!! Jaren geleden gaf ik ook de brui aan medische assistentie in het krijgen van een baby. We waren ‘onverklaad onvruchtbaar’ en hadden er zes IVF’s opzitten. Ik starte een blog http://www.eizoektzaadje.blogspot.com. Een jaar later waren we klaar om een adoptieprocedure te starten. Anderhalf jaar geleden sloten we onze zoon uit Ethiopië in onze armen. Ondertussen startten we een nieuwe adoptieprocedure. En ineens vind ik heel die procedure maar niks meer. We worden opnieuw van onder tot boven ondervraagt en er worden conclusies getrokken over de manier waarop ik mama ben voor mijn zoon…niet leuk. Ook het financiële plaatje begint te wegen. Want eigenlijk zouden we toch graag ons huis verder afwerken in plaats van opnieuw 10.000€ uit te geven voor een kind…
Dus heb ik me voorgenomen om het komende jaar opnieuw actief bezig te zijn met zwanger worden… maar zonder dokters en aanverwanten. Heb al met plezier je hele blog gelezen en onderandere yoga en accupunctuur staan ook al op mijn lijstje.
Ik blijf je blog zeker verder volgen!