Hij voelt mijn pols. En beslist dan dat het beter met me gaat. Opmerkelijk beter. Drie keer ben ik nu bij hem langs geweest. Mijn acupuncturist waar even alle hoop op ligt.
Ik stap naar buiten en voel me helemaal warm. Ik ben zo overtuigd dat het nu allemaal zal lukken. Voel me zo goed met de behandeling waar ik voor gekozen heb.
Maar twee dagen later is het al zo ver. Ook dit keer ben ik weer wat over-enthousiast geweest. Opnieuw te opgewekt gehoopt dat het me misschien toch zou lukken… M’n regels breken door en ik ben doodziek.
Die nacht breekt het me zwaar op. Ik lig uren wakker. Piekeren waarom het maar niet lukt. Ik zie de reis van m’n eitjes voor me – elke maand weer. Ik zie hoe ze zachtjes naar beneden glijden. Spermacellen negeren. Om uiteindelijk niet-bevrucht te verdrogen in mijn baarmoeder.
Wat nog veel erger is; ik zie mezelf ouder worden. Niet zo lang meer en ik ben weer een jaar ouder. Weer een jaar proberen. Twaalf eitjes. Weg. En ze komen niet meer terug. Nooit meer.
Ik pieker een hele nacht. En een volgende nacht. Over het aantal eitjes dat nog over is. Over de eitjes die maar niet willen. Over een koude baarmoeder die geen nestje wil zijn.
Hoe lang nog? Hoe lang?
Filed under: Persoonlijk | getagged: acupunctuur en zwanger worden, ongeduldig
Arme meid, ik leef zo met je mee. Vanuit cyberworld geef ik je een warme knuf.. Ik duim voor je dat het lukt hoor! Je evrdient een baby’tje.