Mijn zusje heeft een baby. Mijn kleine zusje. En heel even was ik bang dat dat me verdrietig zou maken. Maar dat ben ik niet.
Ik wilde zo graag haar grote zus zijn nu. Haar met raad en daad bijstaan. Over de bevalling. Over pampers verversen. Over boertjes laten en in bad gaan. Maar dat kan ik niet.
Ik wilde zo graag de dingen kopen die ze nu ècht nodig heeft. De tips van grote zus. Maar ik weet niet wat.
Dus koop ik wat ik mooi vind. En stuntel ik met een pasgeboren meisje op mijn schoot. Voor even – héél even maar, hoor – mag mijn kleine zus groot zijn.
En volg ik. Hoop ik.
Filed under: Persoonlijk, Praten met anderen | getagged: Baby, Familie, Persoonlijk
