Week 4 van mijn accupunctuur. En voor het eerst in 34 jaar ben ik te laat. Precies twee dagen over tijd.
Twee heerlijke dagen.
Testen durf ik niet. Ik heb geen zin in slecht nieuws. Ik wil genieten van het “over tijd zijn”. Ook als het op niets uitdraait. Ik wil heel even net als iedereen kunnen zijn. Eens één keertje “over tijd”.
Ik zeg niets thuis. Ik wil niet dat hij zich ook zorgen maakt. Of blij wordt om niets. Want diep vanbinnen weet ik dat alle symptonen erop wijzen dat mijn regels snel zullen beginnen. Een lichte, sudderende hoofdpijn lijkt op te komen. Gespannen borsten. Pijn in mijn onderrug. En een weegschaal die beweert dat ik net iets zwaarder geworden ben. Ik weet het. Maar ik wil het niet weten.
Elk uur loop ik naar het toilet. En juich ik geluidloos in de spiegel als er niets te zien is.
Ik praat met Allison, de accupuncturiste, en zij vraagt me te stoppen met alle kruiden. Vier weken lang neem ik haar kruiden die mijn lever steunen in het werk. Die me moeten helpen om een betere bloeddoorstroming te krijgen. Ik had al eerder gelezen dat in accupunctuur, een holistische geneeswijze, gekeken wordt naar je levenswijze, je eetgewoonten en de andere organen van je lichaam. Een accupuncturist gelooft dat de energie over al je organen verdeeld moet zijn. Als er een orgaan niet goed functioneert, wordt er energie van andere organen weggehaald. Bij je eierstokken bijvoorbeeld. En dat wil ik niet.
Het geeft me een goed gevoel dat Allison ook gelooft dat dit een teken kan zijn. Alhoewel ik ook besef dat ik haar niet vertelde dat ik andere symptonen voel opkomen. Want ik wil genieten.
Ik huilde nadat ik vanavond naar het toilet ging. Het is niet anders dan verwacht. Maar toch. Als je met een nieuwe therapie begint, wil je er zo graag in geloven. Je wil zo graag dat het lukt. Eindelijk lukt…
Van de eerste keer.
Filed under: Persoonlijk, Zoeken naar een alternatieve therapie | getagged: Accupunctuur, eindelijk zwanger?, zwangerschapssymptonen
