Sonja is een adoptiekind. Ze vertelde het me gisterenavond. En ik wist van niets.
Ik had foto’s gezien van haar vader. Een bleke Europeaan met lichte haren en blauwe ogen. Terwijl zij met haar donkere huid en vurige donkere ogen een knappe Mexicaanse is. Maar ik ben er altijd van uitgegaan dat haar vader een knappe Latina trouwde. Niet dus.
Sonja is een adoptiekind uit Mexico. Geen complexen. Geen verhaal over hoe ze zich verdeeld voelt tussen twee culturen. Sonja vindt het prima zo.
Ik betrap me erop dat ik ’s avonds voor het eerst met mijn partner over adoptie praat. Als je intens bezig bent met behandelingen, sluit je je ogen soms voor andere mogelijkheden. Ik wil niet zozeer een kindje met onze genen, maar ik wil het zelf gedragen hebben. En dat neemt al mijn energie en aandacht in beslag. Zodat er geen ruimte is voor andere mogelijkheden…
En geef toe, de meeste adoptieverhalen geven je kippevel. Lang wachten, administratieve procedures en kinderen die niet wennen aan adoptie-ouders, zich gekneld voelen tussen twee culturen en altijd op zoek zijn naar het deel van zichzelf wat ze niet kennen…
Ik besloot vanavond op zoek te gaan naar enkele mooie verhalen. Gelukkige adoptiekinderen. Net als Sonja. Adoptiekinderen die hun verhaal vertellen. Een positief verhaal, weliswaar. Gewoon, omdat het belangrijk is dat we allemaal beseffen dat er andere wegen zijn.
Maar dat blijkt niet zo gemakkelijk te zijn. Adoptiekinderen bloggen als ze ongelukkig zijn. Over de zoektocht naar hun natuurlijke ouders. De zoektocht naar zichzelf. En gelukkige adoptiekinderen zijn blijkbaar niet met hun adoptie bezig.
Ik vind geen blog, met andere woorden. Geen verhaal van een adoptiekind, net als Sonja. Gelukkig. Maar ik hoor het wel graag als jij er één kent. Hoe dan ook, ik ken Sonja. En ik ben echt blij dat ze het mij vertelde. Ze opende mijn ogen. Alvast een beetje.
PS: Ik vond wel deze website en vond het zelf prettig lezen! Een aantal van deze blogs staan alvast in mijn favorieten. Adoptieverhalen uit Vlaanderen en Nederland
Filed under: Plan B | getagged: adoptie, onvruchtbaarheid
Hoi!
Je krijgt inderdaad over adoptie te horen als er iets mis gaat. Dan is de adoptie altijd schuldig. Is dat niet zo, dat sommige mensen verwerken (of juist niet) de gebeurtenissen uit hun leven op wijze die niet goed voor hun is.
We zijn ook met adoptie bezig. Inmiddels hebben we wat contacten met adoptie ouders die geadopteerde kinderen al thuis hebben. De kinderen ontwikkelen zich uitstekend! Je moet wel goed voorbereid zijn en ook bereid zijn om hulp te vragen, mocht er toch iets mis gaan.
We kennen wat websites. Het zijn geen verhalen van de adoptiekinderen zelf, maar wel over kinderen.
http://harwigadoptie.web-log.nl/
http://www.ronvanzijl.nl/
Je bent natuurlijk ook op onze weblog welkom. We hebben nog geen kinderen (we gaan 2 tegelijk adopteren), maar je kan dan onze tocht naar de kinderen toe volgen.
Succes met de beslissingen die je wilt nemen. Er zijn zeker meer wegen.
Groeten,
Maciek en Corine