Ik ben het wachten zo moe.
Niet dat het allemaal zo nodig nu moet. Als ik maar wist dat het zou lukken. Later.
Als ik maar zeker wist dat ik ooit ons eigen kindje dragen kan. Of zie opgroeien.
Als ik maar zeker wist dat het ook ons ooit gegeven is.
En zo lang ik dat niet zeker weet,
wacht ik.
Al vijf jaar. Gynaecologen. Op m’n hoofd staan na het vrijen.
En dan hormonenkuren. Fertiliteitscentra. Testresultaten die me eigenlijk niets vertellen.
Telkens één stap verder gaan.
Nooit een streepje op een zwangerschapstest. Ook al heb ik ze allemaal uitgeprobeerd.
Zelfs nooit een dag over tijd.
Ik wacht.
Elke maand opnieuw.
28 dagen lang.
Ik heb me erg lang afgevraagd of ik deze blog wel moest starten. Ik vertel iedereen zo graag dat het me goed gaat. Ook als ik me niet zo voel. Ik wil er ook niet meer aan denken.
Niet nog meer.
Maar ik heb de voorbije maanden veel geleerd. Ik ben niet alleen. En op heel wat plaatsen in de wereld geloven ze niet in de gynaecologen waar wij naartoe snellen. Of hebben ze niet dezelfde mogelijkheden.
Precies daarover gaat deze blog. Tips uit alle hoeken van de wereld die onze vruchtbaarheid verbeteren. Laat je het me weten als het voor je gewerkt heeft?
Filed under: Persoonlijk | getagged: mijn verhaal
Hier een gelijkaardig verhaal… Meer dan 6 jaar nu, en nog steeds geen kind. Ook al naar acupuncturist en voetreflexoloog geweest, maar helpen deed het niet. Hoe dan ook grijp je elk sprietje hoop dat je kunt vastkrijgen, al neemt het soms absurde vormen aan.
Wil gerust eens wat ervaringen uitwisselen, als je wil stuur je me maar ‘n mailtje…
Veel succes!
Door